Nu de thermometer overdag minus 10 graden aantikt en er een flink pak sneeuw ligt, banen de runderen zich onverstoorbaar een weg door de witte vlokken en trotseren ze de kou. Ze passen vacht, gedrag en spijsvertering aan, al naar gelang de omstandigheden van het seizoen. Het is een cyclisch proces dat we kennen van alle wilde dieren in de natuur. De ene winter verliezen ze meer, de andere minder gewicht, afhankelijk van de strengheid en duur van het winterweer, het aantal grazers en de hoeveelheid voedsel die de voorafgaande zomerperiode heeft voortgebracht.

De runderen kunnen er goed mee omgaan en zijn erop ingesteld. Ze hebben momenteel een rossige dikke vacht, hebben een flinke vetreserve en schuiven als ware sneeuwschuivers de laag sneeuw aan de kant om te eten. Het gegraas van de runderen heeft ook in de winter een verrijkende invloed op de natuur. Dichte ruigten worden bijvoorbeeld open gemaakt die anders dicht zouden blijven als ze alleen in de zomer zouden worden begraasd. Daar kunnen in het voorjaar allerlei bloemen en kruiden makkelijker ontkiemen.

In het straffe winterweer is zelfs een kalf geboren. Ditmaal bij een moederkoe waarvan gedacht werd dat ze steriel (onvruchtbaar) was, maar die op vijfjarige leeftijd voor het eerst heeft gekalfd. Een mooie verrassing!